Einde van het schooljaar, nieuwe start

Einde van het schooljaar, nieuwe start

Je kent het wel, wachten bij de kassa en zeker zo’n moment waarop er een ouder persoon staat af te rekenen die op het moment van betalen nog moet gaan zoeken tussen het kleingeld in de portemonnee. Dat duurt lang hè? Wat ook lang duurt is de laatste week voor de schoolvakantie, terwijl je klaar bent met de voorbereidingen voor het uitreiken van de diploma’s en je weet dat je het volgende schooljaar elders zult werken. Het gevoel niets meer om handen te hebben, niets nieuws te kunnen beginnen, maar ook geen voorbereidingen te hoeven treffen voor het komende schooljaar.

Ook het bureau is opgeruimd, de laatste boeken zijn mee naar huis (niet gelezen in het afgelopen jaar, maar weggooien doe je ook niet) en de bakjes zijn leeg. Niets meer te doen, niet meer meetellen. Dan rest er nog maar een ding: er een blog over schrijven. Omdat het kan, omdat er tijd voor is en omdat het helpt om dingen ‘van je af te schrijven’.

Tekenen helpt ook. Tekenen kan iedereen. Dat heb ik me tenminste laten vertellen tijdens de cursusdag ‘Teken je boodschap’. Voor degenen die het niet kennen, maar wel hun creativiteit willen ontdekken: https://www.tekenjeboodschap.nl/. Ik kan het je aanbevelen. En als je dan zit te wachten tot het schooljaar écht om is, kan je altijd oefenen in het tekenen. Om je boodschap straks meer kracht bij te zetten.

WhatsApp Image 2019-07-05 at 15.10.48

Ik heb het gedaan, oefenen. Ben bezig mijn eigen poppetje te vinden en maak van de gelegenheid gebruik om in beeld te brengen wat ik wil zeggen. Tegen mijn huidige collega’s bijvoorbeeld. Die ik zeker ga missen en die mij steeds weer het beste wensen, maar wel vergezeld van het bericht dat ze mij (ook) zullen missen. Het is dus wederzijds. Want het was, en is, een goed team, een fijn team. En als je dan ook nog, in die laatste week, kennis gaat maken met je nieuwe team is dat enigszins verwarrend. Maar ook leuk.

 

 

Ook dat heb ik getekend. Want ook dat team beloofd nu al goed te gaan worden. Ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan het afsluitende uitje. Om het jaar uit te luiden. En het voelt als ‘mij binnen halen’. Dat voelt als een warm welkom. En dat maakt de overstap meer vloeiend. Alsof het zo hoort te gaan. Geen grote sprong in het diepe, maar een overstap alsof je over grote keien een kleine rivier oversteekt. De andere kant dichtbij en in zicht, de oversteek zonder gevaar. Maar wel stap voor stap.

Warm welkom

Ook zo’n ding: ik heb al boeken gekocht van de verplichte boekenlijst (voor studenten, niet voor docenten) voor de HBO-V. Om me in te lezen. En dat voelde ook meteen goed. Verdiepend. Leuk om te doen ook. Alvast voorbereiden. Want al kan dat niet in het huidige team en voor de studenten van de huidige opleiding, het kan wel voor mijn toekomstige studenten, om voorbereid aan de slag te gaan.

Het lijkt er op  dat ik er klaar voor ben. Het afscheid nemen heeft al deels plaatsgevonden. Gisteren alle collega’s een kleinigheid gegeven (op het bureau een potje snoepjes met een bedankkaartje eraan), een bbq avond gehad met studenten en deze week nog een laatste uitje met het hele cluster van Zorg en Welzijn. En dan de laatste borrel op vrijdag. De deur is dan achter me dicht en de deur in Nijmegen staat open. Voor het komende schooljaar. Ik heb er zin in.

Advertenties

Warmte

Warmte

Als je in deze tijd van het jaar (ik schrijf juni 2019, bekend geworden door de eerste hittegolf in die zomer) de titel “Warmte” gebruikt, denk menigeen meteen aan de zon, aan het puffen en zweten. Maar niets is minder waar! Natuurlijk, ik heb er ook van genoten en zitten puffen achter het bureau en in de klas. Toch gaat het hier om iets geheel anders. Om figuurlijke warmte. Want die heb ik ook mogen genieten (en nog steeds eigenlijk).

Wat wil het geval? Ik ga mijn loopbaan in het onderwijs veranderen. Van ruim 20 jaar middelbaar beroepsonderwijs verhuis ik naar het hoger beroepsonderwijs. Er verandert, hoogstwaarschijnlijk, veel meer dan alleen een letter, maar de overstap van M naar H wordt gemaakt per 1 augustus 2019. En zoiets gaat natuurlijk gepaard met de nodige momenten van afscheid nemen. En het gaat eveneens gepaard met momenten van welkom. En over die momenten  heb ik het. Momenten waar warmte gevoeld wordt.

Ik heb in die 20 jaar gewerkt voor en namens Rijn IJssel. Een ROC in (en omgeving van) Arnhem, bij het cluster Zorg en Welzijn. Ik begon met het (mede) opleiden van verpleegkundigen voor Defensie. Een prachtig project in Hollandsche Rading, waar we een prachtige opleiding neergezet hebben (samen met o.a. Summa College). Trots waren (en zijn) we op ‘onze verpleegkundigen’. Daar werd afscheid genomen na 12 jaar. Een afscheid waar de nodige tranen vloeiden, omdat het zo’n fijn team was.

Daarna naar de locatie in Arnhem, in het team Verzorgende IG. Ook een top team. Met de laatste twee jaar een super goede teamleider. Een fijn team om in te werken, met veel humor, denkkracht, ontwikkelmogelijkheden en de ambitie om het onderwijs goed te laten zijn. Daar neem ik afscheid van en dat duurt al even. Het is elke dag wel onderwerp van gesprek en het voelt elke dag als heel warm om te horen dat men me gaat missen (elk op zijn eigen manier). Onlangsd hebben we een geweldige dag en avond beleefd, met elkaar in een stuk bos. Samen in het bos actief zijn, spellen spelen, barbequen en tot slot overnachten in tentjes. Dat was alvast een heel warm afscheid. Een ‘officieel afscheid’ volgt in augustus.

En in augustus ben ik dan al gestart bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, bij het Instituut Verpleegkundige Studies. Daar heb ik zin in. Niet alleen vanwege de uitdaging die het voor mij oplevert (nieuwe, anders studenten in deeltijd HBO-V), maar ook omdat het fijn is om nieuwe dingen te leren, andere mensen te leren kennen en mezelf te ontwikkelen. En ook in ‘mijn nieuwe team’ wordt ik welkom geheten. En heel erg warm ook! Ik heb, (nog maar een paar keer daar geweest, om te solliciteren en een eerste gesprekje) nu al twee uitnodigingen voor een uitje! Nog voordat ik bij het ROC weg ben heb ik al een teamuitje met ‘mijn nieuwe team’ en de tweede werkdag in augustus ook al een uitje voor het instituut. Dat voelt echt als een warme deken waar je onder kan kruipen. Ik kruip van de ene deken, zo onder een andere.

Dus mocht de hittegolf van juni de laatste warmte van deze zomer zijn: mij maak je niet gek. Ik heb de beste warmte van dit jaar al mogen voelen: van beide teams. En ik ga me daar nog wel goed aan laven en natuurlijk ook van de zomerzon genieten, in de wetenschap dat ik een warm welkom en een even warm afscheid heb.

Bedankt!

Bedankt!

Ik las net dat de beste manier om een compliment te ontvangen, bedanken is. Ik zocht er naar. Omdat ik overspoeld ben met complimenten en nog wel nadat ik afscheid nam. Je kent ‘m wel, die reclame van die jongen die overladen wordt met mooie woorden en applaus. En waarop hij dan zegt: “het waren twee fantastische dagen”. Niet? Kijk hier:

Maar daar gaat het bij mij niet om. Het waren 20 fantastiche jaren. Die ik achter me laat om me in een ander (niet helemaal, onderwijs blijft onderwijs, in ieder geval bij het ABP) werkveld te gaan begeven. Met heel veel zin! Maar je laat wel wat achter en als je daar dan afscheid van neemt, is men niet altijd blij met je vertrek, maar ik kreeg eigenlijk alleen maar te horen dat het me gewenst was en dat men me zou gaan missen. En de complimenten stroomden binnen. Vooral op LinkedIn, waar ik mijn overstap van het mbo naar het hbo openbaar aankondigde. En vanuit allerlei richtingen (veelal verbonden aan het mbo en mijn werkzaamheden van de afgelopen decennia). En daar waren complimenten bij, waarvan ik denk: wauw! En: hoe moet ik daar nu op reageren?

Dat zocht ik dus maar even op. En wat blijkt? Ik deed het al goed. Door gewoon te bedanken of op het duimpje te klikken. Maar om je, als lezer, dan een paar voorbeelden te geven (dan krijg je een beetje een idee):

  • Gefeliciteerd Rob! Voor ons een groot verlies, maar voor jou een hele mooie kans! Geniet ervan! Geeft de geplande gastles voor Burgschap toch ineens een andere wending.. Wel passend bij de economische dimensie😂 En heb ik het geluk dat ik je nog een keer in actie kan zien 😉
  • Proficiat Rob, ik ga je deskundigheid, je humor, maar ook het meerijden missen! De HAN mag blij zijn met jou als nieuwe medewerker. 👍
  • Van harte Rob! Je brengt veel moois met je mee where ever you go.
  • Gefeliciteerd, Rob! Een verlies voor het mbo, maar pure winst voor het hbo!
  • Een verlies voor het MBO!

En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de boodschap is duidelijk. En dan kan ik alleen maar met een trots opgeheven hoofd mijn school achter me laten om een nieuwe uitdaging aan te gaan in het hbo. En dat is leuk. Dat voelt heel erg goed. Het daagt uit, prikkelt, vraagt om actie en is een beetje spannend. En dat is goed. Het mag dat allemaal zijn, daar komen nieuwe ideeën uit voort en energie borrelt.

Maar ik ga mijn collega’s ook missen! Zeker. Maar ik weet ook dat het voorbij gaat, zo lopen dat soort dingen nu eenmaal. Maar ik zal altijd met plezier terugdenken aan de tijd die ik met ze doorgebracht heb. Ik heel veel geleerd, heb veel afgeleerd en neem al die ervaringen mee. En daar wil ik ze voor bedanken. Voor het delen van hun collegialiteit, voor het laten leren, voor het delen van kennis en ervaring. BEDANKT!!

En aan al die anderen, die ik ken uit het werkveld of privé en die mij feliciteren en mij complimenten maken: ook jullie van harte bedankt! Ik waardeer het enorm en het sterkt mij in het besef dat ik een goede keuze gemaakt heb.

 

Zorgwekkend

Zorgwekkend

Bij het bekijken van een aflevering van het programma ‘De Zorgwaakhond’ (Omroep Max) werd ik geconfronteerd met een uitspraak van een bestuurder van een zorginstelling die er stellig van overtuigd was dat de zorg in ‘haar instelling’ goed verleend was. Echter, in de uitzending zijn beelden te zien van verzorgenden en/of verpleegkundigen die de mondzorg aan een dementerende oudere man ‘niet van belang’ vinden. Dit wordt hardop uitgesproken.

Die uitspraak staat haaks op wat wij (ons opleidingsteam) vinden passen bij het onderwijs dat wij verzorgen en de beroepscode die wij onze studenten bijbrengen. Dat brengt wel iets teweeg. Kan je zo’n uitzending nu gebruiken, als lesmateriaal over ‘hoe het  niet hoort’, of zijn dit bronnen die niet betrouwbaar genoeg zijn hiervoor? Het is echter niet het enige (schrijnende) geval van zorg en verwaarlozing van zorg, die behandeld worden. En als er zoveel voorbeelden zijn van de negatieve kant van de zorg, hoe houden we onze studenten dan positief? Ik vind het lastig.

Toch is het belangrijk, denk ik, om de werkelijkheid van het dagelijkse zorg verlenen in je onderwijs te verwerken. Niets is zo krachtig als de dagelijkse realiteit, om van te leren. En die is lang niet altijd plezierig. En dat geldt ook voor de verhalen die studenten meebrengen en waar we in de klas over praten. Of een bezoek aan een andere instelling dan je gewend bent. Of een bezoek aan een begraafplaats. Omdat de dood er ook deel van uitmaakt, van die realiteit.

Het brengt me weer terug bij die zorgwaakhond. En bij de dingen die niet goed gaan. Gelukkig zijn er veel meer voorbeelden die het anders maken. Prachtige verhalen van studenten. Of zoals mijn eigen ervaring, van afgelopen week. In een verpleeghuis, een groep cliënten die kennismaken met zorgtechnologie (vanuit ons eigen practoraat aangeboden). Mooie ontmoetingen in een ontspannen sfeer. Boeiende gesprekken, contact via fysieke aanraking met de handen. Prachtig en warm. Zo kan het ook.

Bijzonder onderwijs

Bijzonder onderwijs

Het mbo is en blijft bijzonder onderwijs. Dat is niet refererend aan jonge mensen met een afstand tot het reguliere onderwijsaanbod, maar doelt op de dingen die je mee kunt maken, als je een dag van een docent volgt.

Niet iedere dag is vol met bijzonderheden, maar elke dag is er wel iets, waarvan je denkt: dat kan toch alleen maar hier. En of dat waar is, dat laat ik hier in het midden omdat ik er niet over kan oordelen (wellicht komt het ook in het HBO voor, al verwacht ik het minder in het VO).

Vandaag was wel weer zo’n dag. Geen hele hoogdravende gebeurtenissen zoals we (helaas) soms in het nieuws horen, maar kleine bijzonderheden. Zo zat ik vandaag in gesprek met een student. Niets bijzonders, dat is een dagelijks terugkerend ritueel. Echter, deze student is zwanger. Onbedoeld en in eerste instantie ongewenst. Ze sprak me een tijdje geleden aan en vertelde dit. Als enige wist ik het op dat moment, als haar studieloopbaanbegeleider. En nog steeds. De lesgroep weet nog niet van niets. Tot op heden. En vandaag had ik dat gesprek. In gezelschap van een ‘social worker’. Een medewerker van een stichting die zich inzet voor de begeleiding en ondersteuning van jonge (alleenstaande) moeders. Over hoe we de student het beste kunnen begeleiden in haar opleiding (en stage) tijdens de zwangerschap. Een goed gesprek en een positief beeld voor de nabije toekomst.

En dan even later, ik loop door de gang en kijk een lokaal binnen. Staat daar gewoon een kinderwagen, vooraan bij de deur. Leeg. Want de baby gaat net ‘van hand tot hand’ in die lesgroep. Ik ken de groep niet, maar het is voor mij wel heel erg herkenbaar ineens. Mijn student zou zomaar, volgend schooljaar, zo de klas in kunnen komen lopen. En waar maak je dat nou mee?

In het mbo. Omdat daar vaker jonge vrouwen zwanger worden, werken voor de kost en inwoning (eigen huisje, werken naast de hele week school en stage). En waar ze het vaak niet makkelijk hebben.

Het is maar een klein voorbeeld van deze kant van het onderwijs verzorgen in het mbo. Zo zijn er tal van voorbeelden die je op een gewone vrijdag in het mbo tegen kan komen. Of elke andere dag op een ROC of AOC. En het zijn juist die aspecten die vorm geven aan ons beroep. En als ik dan het ‘Beroepsbeeld mbo-docent’ (zie: https://www.bvmbo.nl/2016_02_18/wp-content/uploads/2019/03/Maart-2019-Beroepsbeeld-MBO-docent.pdf) open en lees, dan is dat niet zo eenvoudig onder te brengen in een van de vier domeinen. Een uitstekend stuk werk van o.a. dé beroepsvereniging in het mbo (BVMBO), maar juist die laag erover heen, die laag van persoonlijke verhalen maken het mbo bijzonder onderwijs. Ik ben blij dat ik daar mag werken.

Hacken maar!

Hacken maar!

Vandaag start in Nijmegen een ongekend leuk fenomeen. Een hackathon. Deze vorm van omgaan met vraagstukken wint aan populariteit. Maar voor de leek even een uitleg: een hackathon is een praktische manier waarop gezocht wordt naar nieuwe manieren om bestaande oplossingen in te zetten. Meestal is de opzet van een hackathon als volgt: voor een bepaalde tijd (meestal 24 of 48 uur – korter kan natuurlijk ook) strijden een aantal groepen (ongeveer 5-10 personen per groep) om een zo creatief mogelijke oplossing te vinden voor een gegeven probleem.

En dat heeft niets te maken met het hacken van een computer of zo. Het gaat om echte vraagstukken. In dit geval uit het onderwijs. Want ik heb het hier over de Eduhackathon024. Een initiatief van mensen uit het onderwijsveld rond en in Nijmegen. Deze mensen kwamen al bijeen onder de vlag van MeetUp024, een initiatief van vrijwilligers uit het onderwijs. Voor meer info: https://meetup024.wordpress.com/.

Deze vrijdag starten we (ik zeg we, omdat ik in de organisatie zit en heel trots ben op wat we tot nu toe neerzetten), met onze hackathon. Daarmee sluiten we aan bij het initiatief EduhackathonNL, waarvan er ook twee starten in Rotterdam en Zwolle. Zie: https://eduhackathon.nl/.

Inschrijven kan niet meer, we zitten vol. Maar komen kijken en wellicht inspiratie opdoen, dat kan wel. In de bibliotheek Mariënburg in Nijmegen. En dat is ook zo’n fantastisch iets: een bieb die zich openstelt hiervoor. In het startweekend van de Boekenweek 2019! En we gaan daar ook slapen! Want we gaan 27 uur aan de slag. Van vrijdag 16.00 uur tot zaterdag 23.00 uur. En het dak gaat eraf! Met workshops, Zumba, Yoga, een DJ en een zangeres. Het wordt een groot feest. En dat gaat ongetwijfeld ook zo in Rotterdam en Zwolle.

Dus heb je een hart voor onderwijs en wil je geinspireerde mensen aan het werk zien om vraagstukken op te lossen uit het onderwijs? Op een creatieve wijze en met nieuwe invalshoeken (wij werken met ondernemers, designers, studenten en docenten)? Kom dan kijken! Je bent van harte welkom!

 

Nuancering

Nuancering

Ik plaatste onlangs een bericht op LinkedIn, dat eerder verscheen in dagblad De Gelderlander. Het was een interview in het kader van de onderwijsstaking van vrijdag 15 maart 2019. Dit interview werd gegeven op de donderdag ervoor en de basis van mijn woorden lag in een eerder verschenen blog/column. Ik gaf in het interview aan dat ik niet zou gaan staken en de redenen daarvoor lagen, ondermeer, in het ervaren (of juist niet) van werkdruk en het salaris (waarover ik geen klachten heb). En dat maakte wat los.

Even voor de statistieken (ik ken geen cijfers van het aantal lezers van het dagblad en het daarin opgenomen interview): mijn bijdrage van 15 maart is door velen bekeken (zie staatje) en leverde gemengde reacties op. En ik ben 660% meer bekeken (mijn profiel dan), dan de week ervoor.

Bijna 29.000 keer bekeken en 46 commentaren.

Op alle commentaren heb ik gereageerd (door een duimpje of met mijn mening). Maar daar bleef het niet bij. Via de afdeling Marketing & Communicatie van mijn werkgever kreeg ik het verzoek om voortaan en liefst vooraf, aan te geven wanneer ik (als werknemer) iets publiceer in de openbaarheid. En dat het wat genuanceerder mocht, tenslotte zijn er meerdere kanten aan de problemen in het onderwijs. En dat onderschrijf ik, hierbij. Ik nuanceer mijn mening. Niet omdat ik er niet achter sta, wat ik eerder schreef, maar omdat het interview niet de ruimte liet die je hebt als je zelf een artikel schrijft. En de nuance ligt ‘m er in dat er binnen het MBO (want dat is de enige sector waar ik voldoende van af weet om er iets over te zeggen) verschillen zijn tussen mijn werkplek en mijn werkdruk en die van anderen. Ik weet dat er opleidingen zijn die het veel drukker hebben. Of docenten die dat hebben. Of ervaren. En ik kan dan ook niet iets generaliseren als het gaat om werkdruk of grote klassen. Maar net zo goed is werkdruk geen collectief ervaren gegeven. Het is subjectief en een ieder gaat er mee om zoals hij/zij dat kan en doet. En als de druppel dan de emmer doet overlopen kan je inderdaad (zoals een van de reacties aangaf) te maken krijgen met collega’s met een burn-out.

De nuancering was iets wat ik nodig vond omdat ik commentaren kreeg die daarover gingen. Aan de andere kant………ik kreeg ook commentaren die mij loven om mijn woorden en die het onderstreepten. Ook uit het PO. En als ik dan vandaag hoor dat (volgens DUO) 56% van het onderwijsgevend personeel in het PO vindt dat de werkdruk verlaagd is door de genomen maatregelen (bron: https://www.nu.nl/binnenland/5797827/basisschooldocenten-merken-dat-werkdruk-in-klas-is-afgenomen.html), dan gaat het toch niet zo slecht als ik te horen kreeg in de commentaren. Al mocht ik het van een enkeling niet alleen maar over werkdruk hebben.

Op de website van het ministerie van OC&W las ik dat de werkdruk voor een groot deel veroorzaakt wordt door regeldruk. En dan denk ik aan mijn andere blog, die ik op WordPress publiceerde. Die over ‘paarse krokodillen’. Laten we die met z’n allen bestrijden, dan zou dat mogelijk de druk wat kunnen verlagen. En houden collega’s meer tijd over om die dingen te doen die ze echt belangrijk vinden. Onderwijs verzorgen aan de doelgroep waar ze voor staan. Zoals ik vrijdag 15 maart deed. Om te zorgen dat mijn studenten goed voorbereid in een werkveld (de zorg) terecht komen waar ze nooit (kunnen) staken. Een werkveld waar de werkdruk (naar mijn idee) nog veel hoger ligt, de uitval door burn-out nog veel meer voorkomt en waar het salaris om te janken is. Nuanceer dat maar eens!