Groeien door leren

Groeien door leren

Als je in het onderwijs werkt, ben je continu bezig met leren. In alle facetten ervan. En doorgaans is dat gericht op de ontwikkeling van de studenten (of leerlingen) waar je mee mag werken. Maar zelf leren doe je ook. Denk ik. Merk ik en voel ik. En als je dan, zoals ik, ook nog eens een overstap maakt van de ene vorm van onderwijs (mbo) naar de andere (hbo), komt dat leren ook nog eens in een andere versnelling. Wordt het leren ineens weer een (nieuwe) uitdaging. En juist die zocht ik! Daarom ook die overstap.

En wat gebeurt er dan? Dagelijks leren. Geweldig. Nieuwe ervaringen, nieuwe kennis, verdieping en gesprekken die leiden tot nieuwe inzichten. Gewoon heerlijk om zo te werken. Want dat blijft het ook gewoon: werken in het onderwijs. En daarbij (veel) leren. Hoe mooi kan het zijn. Dat je leren en werken kan combineren, dagelijks. Alsof het niet anders kan, dan samengaan.

Tips om snel huiswerk te leren

(Bron: https://www.brightbrain.nl/tips-snel-huiswerk-leren/)

Het is mooi om te merken hoe je blij kan worden van het leren. Dat je, aan het eind van een werkdag, nog de motivatie hebt om thuis te gaan zitten en je te verdiepen in de materie waar je dan mee bezig bent. Om te leren. Omdat je met de studenten samen leert, van elkaar en vanuit de aangeboden leerstof.

Want ook dat is waar: er is voldoende nieuwe leerstof die ik mezelf ook eigen moet maken. Gelukkig is er ook veel al bekend en vraagt het alleen een andere manier van er mee omgaan. Minder de ‘docent voor de klas’ en meer naast de student(en) en helpen de wegen te vinden die leiden naar inzicht en antwoorden. Zoals het zo mooi heet in het hbo: meer de tutor zijn (vertaald uit het Engels: leermeester).

En met een veranderende rol komt ook een andere wens weer naar voren: ook zelf weer verder leren, studeren. Die drive voel ik in gesprekken met studenten (hun drijfveren om te verdiepen in hun vak) die ik als studieloopbaanbegeleider mag ondersteunen en dat wakkert ook bij mij het vuur weer aan. En er is nog zoveel te leren! En welke kant moet dat dan op?

Daar ga ik nog eens goed over nadenken. Daar heb ik binnenkort weer even meer ruimte voor: de herfstvakantie staat voor de deur. En in het onderwijs is dat een gegeven. Het is er, maar het voelt momenteel helemaal niet alsof het nodig is. Had ‘ie er niet geweest, had ik gewoon doorgestoomd naar de kerstdagen. Omdat het lekker gaat, omdat ik veel leer en dan wordt werken leuk! Kortom: snel weer aan de bak. Leren!

 

Blaren

Blaren

Deze blog gaat deels over blaren. Omdat ik ze nu heb. En omdat ze zo voelbaar aanwezig zijn, vind ik ze nu wel inspirerend. Ja, inspirerend, dat had ik ook nooit verwacht van blaren. Maar dat komt door de associatie die ik er mee maak, als het gaat om de reden waarom ik ze heb. Ik heb niet mijn billen verbrand, want dan had ik er op moeten zitten. Nee, ik heb ze ‘verdiend door er voor te werken’. En wel door te wandelen. Tachtig kilometer lang. Voor de wandelaars onder ons ook bekend als een Kennedymars. Voor de niet wandelaars: dat is een wandeltocht die zijn oorsprong vind in de geschiedenis van de Verenigde Staten en de broer van de president. Hij is er verantwoordelijk voor dat er nu, elk jaar weer, velen een tocht van 80 kilometer als uitdaging zien.

Want daar gaat het meer om, dan blaren op zich. Die heb ik nu, omdat ik (voor de 4e keer inmiddels) de uitdaging aangegaan ben om mezelf fysiek te pushen tot zekere hoogte. Normaliter wandel ik ook (o.a. de Vierdaagse van Nijmegen, nu ook vier keer), maar dit zijn toch wel andere afstanden. Maar zoals gezegd: het is een uitdaging. En die ga ik steeds weer aan. En toen ik er zo over dacht, kwam de inspiratie na de associatie. Ik dacht na over de uitdaging en het behalen ervan. En aan dat, wat daarvoor nodig is. En al associërend, kwam ik bij mijn (mooi gevoel, het zijn na twee lesweken al ‘mijn’) studenten van de HBOV. En dan met name de deeltijd studenten.

Het is me nogal een uitdaging! Werken als verpleegkundige, in een steeds moeilijker uitvoerbaar beroep (door tekort aan alles), met werkdruk en mensen (en alle emoties die daarbij horen) die ziek, gewond of zorgafhankelijk zijn. En dan ook nog verder gaan studeren. Vaak genoeg ook in combinatie met een gezin, waar al dat niet kinderen en/of een partner bij zijn. En dan moeten al die ballen hoog gehouden worden. Inclusief het leren, op school, thuis en op het werk. Een sociaal leven heb je dan even (2,5 jaar) niet meer.

En toch, ze gaan ‘m aan, die uitdaging. Weten dat ze er ‘voor moeten betalen’, dat ze geestelijk blaren op zullen lopen. Dat het niet altijd leuk en makkelijk is, dat er een dip kan komen (de man met de hamer voor de sporters) en dat het energie kost. Maar vooral ook doorzettingsvermogen. Want of je nu, na 60 kilometer, pijn aan je voeten voelt en in de wetenschap bent dat het dan gaat om blaren of dat je na 1,5 jaar studie weer een examen maakt: je moet door. Stoppen is geen optie. Je gaat door, omdat je er aan begonnen bent, omdat je de bereidheid hebt om offers te brengen, omdat je weet dat het nooit ‘zonder slag of stoot’ zal gaan.

En dat is waarom ik respect heb voor degenen die dat aangaan. Ook gisteren, in Waalwijk, waar ik nog heb staan applaudisseren voor mensen die na mij finishten. Sommigen fris als een hoentje (schijn kan bedriegen), anderen met zichtbare moeite. Daar had ik respect, voor iedereen die de 80 kilometer had volbracht. En bij ons, op de hogeschool, heb ik respect voor allen die de uitdaging aangaan om een diploma te behalen, omdat ze zelf iets willen bereiken. Iets wat ze zelf moeten doen, waar ze hard voor moeten werken en waar zij zelf met trots op mogen terugkijken. Doe ik ook. Mijn blaren doen zeer, maar trots ben ik zeker!

Levenslang

Levenslang

Als je zo’n titel leest denk je mogelijk aan iets als strafrecht of misdaad. Niets is minder waar, met geen van beiden heeft mijn leren iets te maken. Want daar gaat het hier om: leren. Als docent in het hbo ben ik daar dagelijks mee bezig, het leren van mijn studenten. Maar ook ik leer. Elke dag weer. En dat zal ik, hopelijk, levenslang doen. Ik hoop het, want elke dag is nieuw en anders. Elke dag komt er iets langs waar ik van leer en dat is mooi. Het verrijkt en het maakt het interessant. En niet alles wat langs komt is even interessant, maar je leert er wel van. Ik leer ervan. Ook over mezelf. Een heel klein voorbeeld, van vandaag:

Ik reageer op enkele collega’s die zeggen: ga je mee eten (lunch)? Ik zeg ja en haal mijn brood. Zij zijn alvast naar de ruimte waar we doorgaans lunchen. Laat daar vandaag een enorme grote groep zijn om te lunchen, omdat er verjaardagen gevierd worden (van jarigen uit de zomervakantieperiode). Ik besluit direct om te keren, vind het veel te druk. Omdat ik liever met die paar collega’s aan tafel had gezeten, in plaats van staan met mijn zakje boterhammen en bakje salade. Ik wist niet van mezelf dat ik die drukte niet op prijs stel (op sommige momenten). Naar boven lopend (terug naar de 3e verdieping) dacht ik erover na en zojuist (ik denk en typ ongeveer gelijktijdig) bedacht ik me dat het een leermoment over mezelf was. Eén van de, voor vandaag. En ik denk dan meteen: een dag niet geleerd is een dag niet geleefd.

Nu volgt mijn leren niet altijd (lang niet altijd) de stappen die theoretisch beschreven worden voor het leren. Gisteren kwam ik daar nog een mooie poster over tegen. Bij het ROC, waar ik voorbereidingen trof om zorgverleners een leerarrangement aan te bieden, dat ik samen met een collega docent (van dat ROC) heb samengesteld. Wij dachten na over hun leren, waren met de laatste loodjes bezig en mijn oog viel op die poster. En die integreerde me. Een mooie weergave, procesmatig, inclusief evaluatie en feedback/feedforward. Helaas: geen foto van gemaakt. En daar loop ik nu tegenaan. Ik had ‘m graag hier geplaatst. Wellicht ooit nog eens. Ik ga wel terug. Hoort ook bij het leren. Een stap terugzetten om iets over te doen, als het niet in een keer lukt.

Wat dat betreft (leren van mijn ‘fouten’) ben ik wel (deels) bewust onbekwaam en dat past in een rijtje waar ik graag gebruik van maak om mijn studenten te duiden op hun leren. Want als ze binnenkomen, beginnen met een nieuwe module, staan ze bovenaan het proces en na verloop van tijd staan ze beneden (zie afbeelding) en kijken ze (met trots) terug op hun prestaties en zijn ze bekwaam in dat wat ze geleerd hebben. En ik ben dan trot op het feit dat ik met ze mee mocht op die leerreis, langs de pieken en dalen, langs die onbekende route. Soms met verdwalen, nieuwe wegen, nieuwe uitzichten (of inzichten eigenlijk) en versnellingen of vertragingen.
4-staps-leerproces-mind-academy

Leren, het blijft interessant. Ik weet nog dat ik het account aanmaakte om een blog te schrijven en dacht: kan ik dat wel? Gewoon uit het vuistje weg schrijven over iets wat ik interessant vind (en wat niet altijd perse een gedachte hoeft te zijn over een actueel onderwerp of een theoretische en hypothetische gedachtegang). Ik weet niet waar dat idee thuishoort in het bovenstaande rijtje. Ik wist wat ik ging doen en wat er voor nodig was, maar ik wist niet of ik het niet kon. Ik dacht meer als Pipi: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan. Ik blijf dat toch wel mijn motto voor leren vinden. Gewoon doen en leren. Elke dag weer. Volgende keer misschien toch blijven, in de drukte, bij zo’n lunchmoment.

Vliegende start

Vliegende start

De eerste week is voorbij gevlogen. Een eerste week met diverse gezichten. Het was de eerste week na de zomervakantie 2019, maar ook de eerste week op mijn nieuwe werkplek. Na een ruime twintig jaar in het middelbaar beroepsonderwijs, begon deze week mijn ‘nieuwe carrière’ in het hoger beroepsonderwijs en wel bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN). Mijn eerste week als docent bij het Instituut Verpleegkundige Studies, team Deeltijd HBOV. Een nieuwe uitdaging.

En de vliegende start, die van de titel, heeft een tweeledige uitleg. Niet alleen is het inwerken vliegensvlug gegaan (ik voel me al goed vertrouwd met het grootste deel van de digitale wereld waarin gewerkt wordt), het voelt ook al binnen een week vertrouwd om hier aan te komen in de ochtend. De andere uitleg van de titel heeft te maken met het feit dat ik de tweede dag al meteen mee ging op het jaarlijkse uitje van het instituut. Gezellig!

Bij het uitje was het duidelijk dat ik niet de enige nieuwe werknemer was, een vrij grote groep werd voorgesteld (soms gepaard met applaus) aan de rest van de collega’s (circa 100). Dat blend wel meteen fijn. Daar droeg ook de creatieve activiteit van die middag goed aan bij, want we werden meteen na de start in groepen van vier personen ingedeeld en daarmee gekoppeld aan volslagen onbekenden. En gezamenlijk werd er gewerkt, met een bouwtekening, aan iets wat een vlieger moest worden. Dat werd door een groot aantal ‘subgroepen’ gedaan en het resultaat van die inspanningen werd gebundeld tot één groot geheel.

En dat grote geheel ging letterlijk van start en ik ben blij dat ik daar aan bijgedragen (ook letterlijk gedragen) heb. Het was namelijk een fantastisch gezicht en een mooie start van een nieuw jaar. Nu leek de enorme vlieger ook nog eens op het nieuwe logo van de HAN, door de vorm en kleur en daarmee was het een passend beeld bij de metafoor ‘Open new horizon’ die hoort bij het herziene logo.

 

De vliegende start heeft hiermee een figuurlijke én letterlijke betekenis gekregen en het is goed en prettig om zo te starten. Volgende week volgt er nog een afscheid van mijn ‘oude team’ en ik moet het hier toch wel zeggen: ik mis ze wel. Een nieuwe start is leuk, spannend en uitdagend. Maar om op een school, achter een bureau te zitten, zonder de collega’s van weleer voelt anders. Ik wens hen ook een vliegende start toe, ik heb het mogen ervaren en dat gun ik iedereen. Een goed schooljaar 2019-2020!

Einde van het schooljaar, nieuwe start

Einde van het schooljaar, nieuwe start

Je kent het wel, wachten bij de kassa en zeker zo’n moment waarop er een ouder persoon staat af te rekenen die op het moment van betalen nog moet gaan zoeken tussen het kleingeld in de portemonnee. Dat duurt lang hè? Wat ook lang duurt is de laatste week voor de schoolvakantie, terwijl je klaar bent met de voorbereidingen voor het uitreiken van de diploma’s en je weet dat je het volgende schooljaar elders zult werken. Het gevoel niets meer om handen te hebben, niets nieuws te kunnen beginnen, maar ook geen voorbereidingen te hoeven treffen voor het komende schooljaar.

Ook het bureau is opgeruimd, de laatste boeken zijn mee naar huis (niet gelezen in het afgelopen jaar, maar weggooien doe je ook niet) en de bakjes zijn leeg. Niets meer te doen, niet meer meetellen. Dan rest er nog maar een ding: er een blog over schrijven. Omdat het kan, omdat er tijd voor is en omdat het helpt om dingen ‘van je af te schrijven’.

Tekenen helpt ook. Tekenen kan iedereen. Dat heb ik me tenminste laten vertellen tijdens de cursusdag ‘Teken je boodschap’. Voor degenen die het niet kennen, maar wel hun creativiteit willen ontdekken: https://www.tekenjeboodschap.nl/. Ik kan het je aanbevelen. En als je dan zit te wachten tot het schooljaar écht om is, kan je altijd oefenen in het tekenen. Om je boodschap straks meer kracht bij te zetten.

WhatsApp Image 2019-07-05 at 15.10.48

Ik heb het gedaan, oefenen. Ben bezig mijn eigen poppetje te vinden en maak van de gelegenheid gebruik om in beeld te brengen wat ik wil zeggen. Tegen mijn huidige collega’s bijvoorbeeld. Die ik zeker ga missen en die mij steeds weer het beste wensen, maar wel vergezeld van het bericht dat ze mij (ook) zullen missen. Het is dus wederzijds. Want het was, en is, een goed team, een fijn team. En als je dan ook nog, in die laatste week, kennis gaat maken met je nieuwe team is dat enigszins verwarrend. Maar ook leuk.

 

 

Ook dat heb ik getekend. Want ook dat team beloofd nu al goed te gaan worden. Ik werd uitgenodigd om deel te nemen aan het afsluitende uitje. Om het jaar uit te luiden. En het voelt als ‘mij binnen halen’. Dat voelt als een warm welkom. En dat maakt de overstap meer vloeiend. Alsof het zo hoort te gaan. Geen grote sprong in het diepe, maar een overstap alsof je over grote keien een kleine rivier oversteekt. De andere kant dichtbij en in zicht, de oversteek zonder gevaar. Maar wel stap voor stap.

Warm welkom

Ook zo’n ding: ik heb al boeken gekocht van de verplichte boekenlijst (voor studenten, niet voor docenten) voor de HBO-V. Om me in te lezen. En dat voelde ook meteen goed. Verdiepend. Leuk om te doen ook. Alvast voorbereiden. Want al kan dat niet in het huidige team en voor de studenten van de huidige opleiding, het kan wel voor mijn toekomstige studenten, om voorbereid aan de slag te gaan.

Het lijkt er op  dat ik er klaar voor ben. Het afscheid nemen heeft al deels plaatsgevonden. Gisteren alle collega’s een kleinigheid gegeven (op het bureau een potje snoepjes met een bedankkaartje eraan), een bbq avond gehad met studenten en deze week nog een laatste uitje met het hele cluster van Zorg en Welzijn. En dan de laatste borrel op vrijdag. De deur is dan achter me dicht en de deur in Nijmegen staat open. Voor het komende schooljaar. Ik heb er zin in.

Warmte

Warmte

Als je in deze tijd van het jaar (ik schrijf juni 2019, bekend geworden door de eerste hittegolf in die zomer) de titel “Warmte” gebruikt, denk menigeen meteen aan de zon, aan het puffen en zweten. Maar niets is minder waar! Natuurlijk, ik heb er ook van genoten en zitten puffen achter het bureau en in de klas. Toch gaat het hier om iets geheel anders. Om figuurlijke warmte. Want die heb ik ook mogen genieten (en nog steeds eigenlijk).

Wat wil het geval? Ik ga mijn loopbaan in het onderwijs veranderen. Van ruim 20 jaar middelbaar beroepsonderwijs verhuis ik naar het hoger beroepsonderwijs. Er verandert, hoogstwaarschijnlijk, veel meer dan alleen een letter, maar de overstap van M naar H wordt gemaakt per 1 augustus 2019. En zoiets gaat natuurlijk gepaard met de nodige momenten van afscheid nemen. En het gaat eveneens gepaard met momenten van welkom. En over die momenten  heb ik het. Momenten waar warmte gevoeld wordt.

Ik heb in die 20 jaar gewerkt voor en namens Rijn IJssel. Een ROC in (en omgeving van) Arnhem, bij het cluster Zorg en Welzijn. Ik begon met het (mede) opleiden van verpleegkundigen voor Defensie. Een prachtig project in Hollandsche Rading, waar we een prachtige opleiding neergezet hebben (samen met o.a. Summa College). Trots waren (en zijn) we op ‘onze verpleegkundigen’. Daar werd afscheid genomen na 12 jaar. Een afscheid waar de nodige tranen vloeiden, omdat het zo’n fijn team was.

Daarna naar de locatie in Arnhem, in het team Verzorgende IG. Ook een top team. Met de laatste twee jaar een super goede teamleider. Een fijn team om in te werken, met veel humor, denkkracht, ontwikkelmogelijkheden en de ambitie om het onderwijs goed te laten zijn. Daar neem ik afscheid van en dat duurt al even. Het is elke dag wel onderwerp van gesprek en het voelt elke dag als heel warm om te horen dat men me gaat missen (elk op zijn eigen manier). Onlangsd hebben we een geweldige dag en avond beleefd, met elkaar in een stuk bos. Samen in het bos actief zijn, spellen spelen, barbequen en tot slot overnachten in tentjes. Dat was alvast een heel warm afscheid. Een ‘officieel afscheid’ volgt in augustus.

En in augustus ben ik dan al gestart bij de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen, bij het Instituut Verpleegkundige Studies. Daar heb ik zin in. Niet alleen vanwege de uitdaging die het voor mij oplevert (nieuwe, anders studenten in deeltijd HBO-V), maar ook omdat het fijn is om nieuwe dingen te leren, andere mensen te leren kennen en mezelf te ontwikkelen. En ook in ‘mijn nieuwe team’ wordt ik welkom geheten. En heel erg warm ook! Ik heb, (nog maar een paar keer daar geweest, om te solliciteren en een eerste gesprekje) nu al twee uitnodigingen voor een uitje! Nog voordat ik bij het ROC weg ben heb ik al een teamuitje met ‘mijn nieuwe team’ en de tweede werkdag in augustus ook al een uitje voor het instituut. Dat voelt echt als een warme deken waar je onder kan kruipen. Ik kruip van de ene deken, zo onder een andere.

Dus mocht de hittegolf van juni de laatste warmte van deze zomer zijn: mij maak je niet gek. Ik heb de beste warmte van dit jaar al mogen voelen: van beide teams. En ik ga me daar nog wel goed aan laven en natuurlijk ook van de zomerzon genieten, in de wetenschap dat ik een warm welkom en een even warm afscheid heb.

Bedankt!

Bedankt!

Ik las net dat de beste manier om een compliment te ontvangen, bedanken is. Ik zocht er naar. Omdat ik overspoeld ben met complimenten en nog wel nadat ik afscheid nam. Je kent ‘m wel, die reclame van die jongen die overladen wordt met mooie woorden en applaus. En waarop hij dan zegt: “het waren twee fantastische dagen”. Niet? Kijk hier:

Maar daar gaat het bij mij niet om. Het waren 20 fantastiche jaren. Die ik achter me laat om me in een ander (niet helemaal, onderwijs blijft onderwijs, in ieder geval bij het ABP) werkveld te gaan begeven. Met heel veel zin! Maar je laat wel wat achter en als je daar dan afscheid van neemt, is men niet altijd blij met je vertrek, maar ik kreeg eigenlijk alleen maar te horen dat het me gewenst was en dat men me zou gaan missen. En de complimenten stroomden binnen. Vooral op LinkedIn, waar ik mijn overstap van het mbo naar het hbo openbaar aankondigde. En vanuit allerlei richtingen (veelal verbonden aan het mbo en mijn werkzaamheden van de afgelopen decennia). En daar waren complimenten bij, waarvan ik denk: wauw! En: hoe moet ik daar nu op reageren?

Dat zocht ik dus maar even op. En wat blijkt? Ik deed het al goed. Door gewoon te bedanken of op het duimpje te klikken. Maar om je, als lezer, dan een paar voorbeelden te geven (dan krijg je een beetje een idee):

  • Gefeliciteerd Rob! Voor ons een groot verlies, maar voor jou een hele mooie kans! Geniet ervan! Geeft de geplande gastles voor Burgschap toch ineens een andere wending.. Wel passend bij de economische dimensie😂 En heb ik het geluk dat ik je nog een keer in actie kan zien 😉
  • Proficiat Rob, ik ga je deskundigheid, je humor, maar ook het meerijden missen! De HAN mag blij zijn met jou als nieuwe medewerker. 👍
  • Van harte Rob! Je brengt veel moois met je mee where ever you go.
  • Gefeliciteerd, Rob! Een verlies voor het mbo, maar pure winst voor het hbo!
  • Een verlies voor het MBO!

En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar de boodschap is duidelijk. En dan kan ik alleen maar met een trots opgeheven hoofd mijn school achter me laten om een nieuwe uitdaging aan te gaan in het hbo. En dat is leuk. Dat voelt heel erg goed. Het daagt uit, prikkelt, vraagt om actie en is een beetje spannend. En dat is goed. Het mag dat allemaal zijn, daar komen nieuwe ideeën uit voort en energie borrelt.

Maar ik ga mijn collega’s ook missen! Zeker. Maar ik weet ook dat het voorbij gaat, zo lopen dat soort dingen nu eenmaal. Maar ik zal altijd met plezier terugdenken aan de tijd die ik met ze doorgebracht heb. Ik heel veel geleerd, heb veel afgeleerd en neem al die ervaringen mee. En daar wil ik ze voor bedanken. Voor het delen van hun collegialiteit, voor het laten leren, voor het delen van kennis en ervaring. BEDANKT!!

En aan al die anderen, die ik ken uit het werkveld of privé en die mij feliciteren en mij complimenten maken: ook jullie van harte bedankt! Ik waardeer het enorm en het sterkt mij in het besef dat ik een goede keuze gemaakt heb.